De prinses op de erwt

december 27, 2015


Pas, toen ik op bed lag en weer eens niet kon slapen schoot me een verhaal te binnen. Je kent het wel, iets met een prinses en een erwt. Op dat moment voelde ik mij precies zo. Logisch dat ik dacht dat of het meisje ook fibromyalgie had of dat ik stiekem toch een prinses ben. 

Nou ja, dat laatste is zeker niet het geval. Dus toen vond ik het tijd om de andere kant van het verhaal te vertellen. Ga er even lekker voor zitten en lees het bekende sprookje, maar dan net een beetje anders.


Lang, lang geleden leefde er in een land hier ver vandaan een lief meisje. Dat meisje zorgde, samen met haar arme moeder voor haar vijf broertjes en zusjes. 's Ochtends stond ze al vroeg op om het vuur aan te maken en de pap te roeren. Dat was heel knap omdat ze in de ochtend altijd net zo stijf was als een oud vrouwtje, ze was vaak moe en had veel spierpijn overal. Maar ze deed altijd haar best en stond voor iedereen klaar. Haar moeder was dan ook heel trots op het meisje en noemde haar altijd "mijn prinses". Als het meisje de afwas deed dagdroomde ze graag over het leven op een kasteel. "Hoe zou het zijn als je iedere dag kon kiezen tussen de mooiste jurken en het lekkerste eten?" Maar helaas, die dromen zouden toch nooit uitkomen... Ze haalde haar schouders op en ging naar de markt om groente en fruit te verkopen.

"Mijn prinses moet mooi én lief én verstandig zijn"

Op een dag kwam er een knappe, vriendelijke prins in de stad om inkopen te doen voor een lange reis. Het meisje verkocht hem wat appels en vroeg waarom hij op reis ging. Hij vertelde haar dat hij graag wilde trouwen en op zoek was naar een echte prinses. "Maar een echte prinses is zo moeilijk te vinden" zei de prins. "Sommige meisjes vind ik wel mooi, en andere zijn heel verstandig. En de meeste zijn ook erg lief. Maar mijn prinses moet mooi én lief én verstandig zijn." Hij zuchtte, deed de appels in zijn mand en vertrok.

De maanden vergleden voorbij, het leven voor het meisje en de moeder werd zwaarder en zwaarder. Er was veel regen gevallen waardoor de oogst mislukte en het gezin had niet genoeg te eten. De moeder kon dan ook niets anders dan beslissen dat het meisje ergens anders moest gaan werken om wat centjes te verdienen. Ze had gehoord dat er in het kasteel een dienstmeisje gevraagd werd en vroeg haar oudste dochter om ernaartoe te gaan. Het meisje was verdrietig maar wilde toch graag doen wat haar moeder vroeg. Ze pakte haar weinige spullen bij elkaar, nam afscheid van haar broertjes en zusjes, kuste haar moeder en ging op weg.

Het was een zware tocht, het kasteel lag op een dagreis lopen. Het meisje had zo'n last van haar spieren dat ze vaak moest stoppen om te rusten. Donkere wolken verschenen aan de lucht en in de verte hoorde ze een hevig onweer naderen, ze moest opschieten! Toen de avond viel voelde ze de eerste druppels al op haar lange haar vallen. Al snel liep ze in de stromende regen en waaide de wind om haar gezicht. Maar het meisje hield haar doel voor ogen, ze zou en moest door! Plotseling zag ze het kasteel, er brandde licht in een van de vele torentjes. Met nieuwe moed liep ze door tot ze voor de grote deur van het paleis stond. Ze klopte op de deur, eerst zachtjes en daarna harder.

In het kasteel zaten de koning en de koningin voor het haardvuur. De prins was al naar zijn kamer, teleurgesteld teruggekeerd van zijn verre reis. Het echtpaar hoorden dat er op de deur geklopt werd, "Wie kan dat nou zijn?" vroeg de koning? Hij liep naar de deur, schoof de zware grendels weg en deed open. Een harde windvlaag blies hagel en regen de gang in. "Brrr!" zei de koning en hij rilde. Het was buiten heel donker en de koning kon niets zien. Plotseling werd de deuropening verlicht door het licht van de bliksem. "Ach, kijk nou!" riep de koning uit. "Wie ben jij, arm kind?" Hij zag een mooi jong meisje voor zich staan. Het water droop van haar jurk en haar goudblonde haar hing in natte slierten over haar schouders.

"Ik weet een manier om erachter te komen of ze een echte prinses is"

Het meisje was koud, nat en hongerig bovendien en antwoordde verward: "ik ben een prinses!" "Natuurlijk ben je dat, lief kind!" zei de koning en hij glimlachte. "Kom maar gauw binnen. Ik moet wel zeggen, dat ik nog nooit een prinses heb ontmoet die met zulk slecht weer alleen op reis is." "Ik ook niet," dacht de koningin. "Maar ik weet een manier om erachter te komen of ze een echte prinses is." Het meisje warmde zich voor het haardvuur en ze kreeg een warme maaltijd. De koningin zei "Je zult wel moe zijn. Je moet vannacht maar blijven slapen. Dan horen we morgen wel waarom je hier naartoe bent gekomen".

De koningin ging naar boven en zei tegen de dienstmeisjes dat ze de lakens en de dekens van het bed in de logeerkamer moesten afhalen. "En daarna," zei ze, “leggen jullie alle matrassen die je kunt vinden op het logeerbed." Terwijl de dienstmeisjes de matrassen aansleepten, legde de koningin een gedroogde groene erwt onder de eerste matras. De dienstmeisjes stapelden alle andere matrassen boven op de eerste matras. Toen ze daarmee klaar waren, lagen er eenentwintig matrassen op het bed. 

"Morgenochtend zullen we weten of dat meisje een prinses is", dacht de koningin. Het meisje vond het wel een raar bed, maar ze was zo moe dat ze er niets van zei. Ze kreeg een nachthemd van de koningin. Toen ze dat had aangetrokken, klom ze moeizaam langs een ladder omhoog in bed en probeerde te slapen. 

De volgende dag vroeg de koningin aan het meisje "En... heb je goed geslapen?" "Het spijt me het te moeten zeggen," zei het meisje, "maar ik heb helemaal niet zo goed geslapen. Ik weet dat het onbeleefd klinkt. Maar zelfs met al die dikke matrassen heb ik bijna geen oog dichtgedaan." "Maar dat is onmogelijk!" zei de koning. "We hebben je het beste bed van het paleis gegeven." Het meisje bloosde. Ze was bang dat de koning en de koningin haar erg ondankbaar zouden vinden. "Het was net of er een steentje onder de matrassen lag", stamelde ze verlegen. "Ik kon maar niet lekker liggen en het deed overal pijn. Maar goed, het zal wel door het regenachtige weer komen en mijn vermoeiende reis." 
 
De koningin kon haar oren niet geloven. "Maar dan ben je werkelijk een echte prinses!" riep ze uit. "Alleen een echte prinses is zo teer en gevoelig! Alleen een echte prinses kan door eenentwintig matrassen heen een gedroogde erwt voelen." Op dat ogenblik kwam de prins binnen en hij hoorde wat zijn moeder zei. Hij bekeek het meisje goed en besefte dat dit het meisje was waar hij zo lang naar had gezocht. 


Natuurlijk ken je het einde al.... ze leefden nog lang en gelukkig. En de moeder en broertjes en zusjes van het meisje? Die gingen in een klein huisje vlakbij het kasteel wonen waar ze van alle voordelen van het koningsleven mochten genieten.




------------------ einde ------------------

Sommige stukjes tekst zijn gedeeltelijk overgenomen uit het werkelijke sprookje wat je hier kunt lezen. Het verhaal van het meisje met fibromyalgie die een echte prinses werd? Dat is nog niet zo bekend. Maar nu wel, want nu lees jij het voor het eerst, hier op mijn blog!

ps. je kunt mijn tekening die bovenaan deze blogpost staat ook uitprinten en in laten kleuren door je eigen prinsesje.




You Might Also Like

0 reacties

Contactformulier

Naam

E-mail *

Bericht *

Disclaimer

Op deze blog lees je informatieve artikelen, persoonlijke blogs en nuttige tips over wonen, creatieve projecten en leven met een chronische ziekte. Deze blog heeft geen winstoogmerk, geen commerciële inslag en geen ambitie tot influencer.

Disclaimer

Alle gebruikte foto's en teksten zijn zorgvuldig door mij samengesteld. Zonder toestemming content overnemen wordt niet op prijs gesteld. Delen mag wel, met vermelding van en link naar deze website. Bij twijfel, stuur een berichtje via het contactformulier.