Na negen jaar afscheid

oktober 02, 2016

Een natuurwandeling nadat we afscheid genomen hadden

In het begin was het wennen, welk geluidje hoort bij welke behoefte. Wat is er nodig... eten? aandacht? Maar al snel herkenden we elk piepje en iedere soort roep. Anderen lachten ons wel eens uit. Hoe kun je dat nou weten! Tsja... hij was toch wel ons kindje, en veel moeders zullen beamen dat ze de verschillende emoties, huiltjes en behoeftes van hun kind ook herkennen.

Stil...
En nu... nu is het stil. Worden we niet meer warm verwelkomd met een luid geroep, reageert er niemand meer als V. en ik elkaar een kus geven, beantwoord niemand mijn gefluit en kijkt er niemand mee met de tv-uitzendingen op de laptop en hoeven we de radio niet aan te zetten als we weg gaan. Ook hoef ik vanaf nu alleen twee bordjes eten te maken en niet nog wat groente te bewaren, geen stukje appel of druif af te breken, zitten we slechts met z'n tweetjes op ons balkon te genieten van de buitenlucht en hoeven we niet extra vroeg het licht aan te doen zodra het begint te schemeren. Als we een weekendje weggaan naar of met vrienden/familie zullen we in het vervolg met z'n tweetjes gaan en ook zullen er een aantal mensen verdrietig zijn omdat ze niet meer op hoeven te passen als wij met vakantie zijn. Ja... het is stil en dat zal even wennen worden.

Oh... laat ik even duidelijk zijn. Het gaat hier over ons vogeltje. En misschien zit jij helemaal niet te wachten op weer zo'n verhaal over een dood huisdier, maar soms moet ook ik gewoon even mijn ei kwijt.

De aftakeling
Onze schitterende en vrolijke roodrugparkiet die we al negen jaar hadden en dus door-en-door kenden, was op. Een half jaar geleden merkten wij al dat hij niet meer zo enthousiast was als we thuiskwamen of riep ons niet meer als wij 's ochtends te lang op bed lagen naar zijn mening. Hij sliep veel, vloog liever niet meer en werd erg mager. Een bezoek aan de dierenarts en de meegegeven krachtvoer en adviezen zorgden voor een kleine opleving maar de afgelopen weken mocht ook dit niet meer baten. Hij at zijn favoriete eten niet meer, raakte uit balans


Een paar maanden geleden was hij ook erg slecht en vreesden we al dat we hem kwijt waren. De dierenarts gaf ons krachtvoer mee. Meneertje was echter lichtelijk eigenwijs en wilde dat krachtvoer niet eten zoals het bedoeld was. Maar met wat creatief vogelen lukte het toch. Uiteindelijk at hij iedere dag netjes zijn steeds wisselende verse prakkie met gezonde mix van allerlei lekkers en krachtvoer. Hij krabbelde weer een beetje op, maar we begrepen al wel dat hij nooit meer de oude zou worden. Uiteindelijk hebben we dit nog aantal maanden vol weten te houden. In die tijd is 'ie iedere dag zo uitermate verwend en vertroeteld, heerlijk!
Afgelopen woensdag lag hij onderin zijn kooi, hij leefde nog wel maar ik dacht dat het niet echt meer lang kon duren. Om nog even afscheid te nemen en hem rustig te laten gaan dacht ik hem nog even uit de kooi te nemen en te vast te houden, aaien en knuffelen. Dat vond 'ie zo fijn! Nog wat eten en drinken misschien? En ja! Toch weer een dag verder. Deze laatste dagen heeft ie dus knuffelend en samen etend doorgebracht.
Het afscheid
Maar zo kon het niet langer. We vermoedden dat zijn kleine lijfje vol zat met tumoren en hoewel hij niet duidelijk pijn had was zijn kwaliteit van leven gedaald tot het nulpunt. V. en ik besloten vrijdagavond om hem na het weekend naar de dierenarts te brengen en afscheid te nemen. Dit hoefde echter niet meer. Zaterdagochtend vond ik hem - in een hoekje in zijn kooi - dood. We hebben hem in een mooi doosje gelegd en weggebracht. Daarna hebben we een fijne natuurwandeling gemaakt om de boel in ons hoofd te luchten.

En nu? Nu is het dus stil in huis. Ik typ dit blogje, maar de radio staat uit - hoeft niet aan, er is niemand die piept dat het zo stil is. Geen stukje sla hoefde bewaard te worden. De laptop met de film die we ter afleiding op hadden gezet kon recht voor ons - er keek niemand mee. Niet het kleed over de kooi heen leggen voor de nacht en een zacht "Welterusten". Dat hoeft niet meer... want het is stil. Alleen een korte snik... afscheid.










You Might Also Like

6 reacties

  1. Ach je kan zo verslingert zijn aan z'n klein beestje.. sterkte...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hallo Afina, het is altijd heel vervelend als je een huisdier moet laten gaan. Ook al is het zo als veel mensen zullen zeggen, maar een vogel. Dat maakt niet uit, zeker als je een diertje zo lang bij je hebt gehad, wordt het toch een familielid. Sterkte.
    Liefs Carina

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hallo Afina, onze dochter maakte mij attent op onderstaand filmpje.
    Misschien kun jij dit ook gebruiken.

    https://www.facebook.com/TheMightySite/posts/639606079520476?match=Zmlicm9teWFsZ2lh

    Hartelijke groet, Carina

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zeker een zeer herkenbaar filmpje, bedankt voor het delen Carina <3

      Verwijderen

Contactformulier

Naam

E-mail *

Bericht *

Disclaimer

Op deze blog lees je informatieve artikelen, persoonlijke blogs en nuttige tips over wonen, creatieve projecten en leven met een chronische ziekte. Deze blog heeft geen winstoogmerk, geen commerciële inslag en geen ambitie tot influencer.

Disclaimer

Alle gebruikte foto's en teksten zijn zorgvuldig door mij samengesteld. Zonder toestemming content overnemen wordt niet op prijs gesteld. Delen mag wel, met vermelding van en link naar deze website. Bij twijfel, stuur een berichtje via het contactformulier.